N.O.I.S.

        ผมยืนอยู่หลังตึก  4  โรงเรียนเก่าของผมเอง  สวนป่าที่ผมเคยนั่งเล่นกับเพื่อนยังไม่เคยเปลี่ยนแปลง  ต้นไม้แต่ละต้น  ม้านั่งแต่ละตัว  ตึกแต่ละตึกยังอยู่ที่เดิม  มีแต่ผมเท่านั้นที่เปลี่ยนไป

        ใบไม้ในฤดูหนาวกำลังร่วงหล่นอย่างไม่ขาดสาย  ทำให้พื้นของสวนป่านั้น  เต็มไปด้วยใบไม้แห้ง  ผมค่อยๆเดินมาทางต้นไม้ต้นที่ใหญ่ที่สุด  มันเป็นต้นไม้ที่เต็มไปด้วยความฝัน  และความหวัง  ทั้งรอยยิ้มและน้ำตาได้มีการฝากไว้มานานนับรุ่นต่อรุ่น  ผมกำลังจะเดินเข้าไป  แต่ก็สะดุดกับสิ่งหนึ่ง  หลังต้นไม้ต้นนั้น

        คนๆ หนึ่ง  สวมเสื้อกันหนาวสีดำแบบมีหมวกคลุมหัวอยู่  จากที่ผมยืนอยู่  ผมไม่สามารถมองเห็นได้เลย  ว่าคนนั้นเป็นใคร  ผมค่อยๆ เดินเข้าไป  ผมรู้สึกถึงเสียงสะอื้นน้อยๆของเขา  ตัวเขาสั่นระริกราวกับหนาวสั่น  ผมค่อยๆ เดินเข้าไป  ใบหน้าที่ผมคุ้นเคยเริ่ทปรากฎขึ้น

        จู่ๆ ก็มีลมพัดมา  ฮู้ดที่คนนั้นหลุดอยู่ก็หลุดออก  เผยให้เห็นใบหน้าที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง  ใบหน้านั้น  นองไปด้วยน้ำตา

        "เบล"  ผมเอ่ยขึ้นช้าๆ กับอดีตผู้ที่ผผมเคยรัก  เธอยืนอยู่ตรงหน้าผมแล้ว  ผมจะทำอย่างไรดี  ผมค่อยๆเดินเข้าไปหาเธอ  น้ำตาบนใบหน้านั้น  ยังไหลไม่ขาดสาย

        "เบลเป็นอะไรไปน่ะ"  ผมถามเธอ  แต่ไม่ทันไร  เธอก็โผเข้ามากอดผม  เหมือนความทุกข์ในใจของเธอเอ่อล้นออกมา  เธอปล่อยโฮอย่างคนเสียสติ

        "เธอไม่รักแล้วเหรอ  ไม่รักเราแล้วใช่ไหม"  เบลพูดเคล้าเสียงร่ำไห้  ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากเอามือลูบหัวของเธออย่างเบามือ

        "รักสิ  ทำไมจะไม่รักล่ะ"  ผมพูดช้าๆ  แต่เธอก็ยังสะอื้นต่อไป  มันช่างเป็นช่วงเวลาที่ไม่สามารถบรรยายความรู้สึกได้จริงๆ

        "หลอกตัวเองยังไม่พอ  ยังจะหลอกคนอื่นอีกรึ"  เสียงหนึ่งดังมาจากทางด้านหลังทำเอาผมสะดุ้ง  ผมค่อยๆเหลียวหลังไปดู  สิ่งที่ผมเห็นทำเอาเย็นวาบไปทั้งตัว

        "ว่าไง"  ตัวผมอีกคนพูดกับผม  "ยังหลอกตัวเองไม่พออีกรึไง"  สายลมเริ่มพัดเร็วขึ้น  ใบไม้ปลิวไปทั่วบริเวณเป็นรูปวงกลม  ราวกับพายุ

        "แกเป็นใคร!!!!!"  ผมตะโกนถามอย่างหวาดกลัว  แต่มือก็ยังสัมผัสได้ถึงอดีตคนรักที่อยู่ในอ้อมกอดของผม  ลมพัดแรงขึ้นเรื่อยๆ

        "เรารึ  เราก็คือ 'นาย' ไง"  มันพูดขึ้น  ผมมองหน้ามันอีกครั้ง  มันไม่ใช่แค่เหมือน  แต่มันเป็นผมจริงๆ  ผมกำชับเบลในอ้อมกอดแน่น  ผมหวังว่า  มันคือฝัน  ใช่สิ   มันคือฝัน

        ลมเริ่มโหมกระหน่ำ  รอบตัวเต็มไปด้วยใบไม้  ฝุ่นคลุ้งไปทั่วราวกับอยู่ในใจกลางพายุร้ายกลางทะเลทราย  แม้แต่ลืมตาก็ยังยาก  หูไม่ได้ยินเสียงอื่นนอกจากเสียงใบไม้และเสียงหวีดร้องของสายลม  แต่แล้ว  ทุกอย่างก็สงบลง

        *****************

 

        ********

 

        ****

 

        **

 

 

        ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้น  สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า  ไม่ใช่สวนป่า  ไม่ใช่ต้นไม้ใหญ่  กลับเป็นห้องเรียนที่คณะของผมเอง

        "เฮ้ย  พึ่งตื่นหรอวะ"  เพื่อนผมคนนึงเอ่ยขึ้น  ผมพึ่งตื่นจากฝันหรือนี่  "นอนแค่นี้ต้องกอดกระเป๋าเลยหรอวะ"

        เบลในความเป็นจริงตอนนี้คือกระเป๋าหรือนี่

        "หึหึ"  ผมหัวเราะ  พลางสมเพชกับความฝันอันไร้สาระ  "แล้วคนอื่นไปไหนหมดวะ"  ผมถามเพื่อนของผมอีกที  แต่กลับไม่มีเสียงตอบ  ผมเริ่มใจเสีย  ผมมองไปรอบๆ  ก็พึ่งรู้สึกตัวได้ว่าไม่มีใครอยู่ในห้องเลย

 

        "เฮ้ย  ไม่มีใครอยู่เลยหรอวะ"  ผมเริ่มเอ่ยถามอย่างลอยๆ  ไม่รู้ว่าจะมีใครตอบหรือไม่

 

        "ไม่มีใครหรอกเว่ย  นอกจากเรา"  เพื่อนผมคนนั้นสวมกอดจากด้านหลังโดนที่ผมไม่ทันตั้งตัว!!!!  "กูรักมึงว่ะ"

 

        *****************

 

        *************

 

        ********

 

        ****

 

        ผมหวังว่ามันคือฝัน  ใช่สิ  มันคือฝัน

 

 

*****************************************************

        วันนี้ไม่รู้เป็นอะไรอยากเขียนเรื่องนี้ขึ้นมาเฉยๆ    มันเคยเป็นส่วนหนึ่งของนิยายรักน้ำเน่าของเพื่อนที่แต่งตอน  ม.6  ครับ  เห็นว่ามันหลายแนวในเรื่องเดียว  ก็เลยลองเอามาเขียนใหม่ดู  ไม่รู้ว่าจะสนุกหรือเปล่านะครับ 

        ไปดีกว่า  หาเรื่องอัพและ 

        มีความสุขกันมากๆนะครับ