N.O.I.S.

         สวัสดีครับ  ในที่สุด  สัปดาห์ที่  3  แห่งการฝึกงานก็ได้เสร็จสิ้นไปเสียที  ได้หยุดยาว  3  วันด้วย  เย่  แต่ได้ข่าวว่ายังต้องอ่านงานวิจัยอีกประมาณ  3  ฉบับ    เอาเถอะ  เดี๋ยวค่อยจัดการทีหลัง

        หลังจากฝึกงานไป  3  อาทิตย์  และเคลียร์เรื่องสไลด์เลือดเรียบร้อย    อาจารย์บอกว่าช่างมันเถอะ  มันเสียไปแล้วก็ทำอะไรไม่ได้  แต่ก็พยายามพัฒนาโปรแกรมให้ดีแล้วกัน    อันนี้เขาเรียกว่างานเข้าหรือเปล่าครับ

        แล้วสัปดาห์นี้  ก็มีเพื่อนใหม่มาทำงานด้วยเพิ่มอีก  3  คน  หุหุ    มีเพื่อนนั่งคุยแก้เหงาแล้ว  เอาเป็นว่ามาสรุปการทำงานใน  สัปดาห์นี้ดีกว่า  ว่าได้อะไรมาบ้าง

        1.  การเขียนโปรแกรม  ก็ต้องพิสูจน์ว่าสิ่งที่เขียนไปมันใช้ได้ทุกกรณี  ค่าที่ได้จากการทดลองมันใช้ไม่ได้  นี่ไม่ใช่  Lab  ชีวะนะ  (อันนี้โดนพี่เล่นมา  หลังจากที่เอาค่าที่ได้จากการทดลองไปใช้ในโปรแกรม  )

        2.  วิชาสถิติ  แคลคูลัส  พีชคณิตเชิงเส้น  วิเคราะห์ตัวเลข  และวิชาอื่นๆอีกมากมายที่เกรดต่ำว่า  B  มักจะตามมาหลอกหลอนเสมอ  (การทำสาย Image  ต้องเอาความรู้ทุกอย่างทั้งคณิตและคอมมารวมกัน  พอผมได้ฟัง  ผมทำหน้า -> )

        3.  เปเปอร์งานวิจัยราคาแพงมาก  อย่างน้อยเท่าที่รู้คือ  20  เหรียญต่อ  1  งาน  แม้ว่ามันจะห่วยแตกแค่ไหนก็ตาม 

        4.  จากข้อ  3  เปเปอร์งานวิจัยด้าน  Image  ของเกาหลีก็ราคาประมาณนี้เหมือนกัน  ส่วนเรื่องคุณภาพ...  เอาเป็นว่าเป็นเปเปอร์งานวิจัยเดียวที่ผมอ่านรอบเดียว 

        5.  ไม่มีใครเก่งมาตั้งแต่เกิด  ทุกคนก็ต้องฝึกกันทั้งนั้น  ถึงไม่เคยใช้  ถ้าได้ลองซักครั้งเราก็สามารถพูดได้แล้วว่า  "ข้าเคยใช้แล้วนะเว่ย  ไอ้เนี่ย" แล้วเดี๋ยวมันก็เป็นเองแหละ (ถ้าขยันทำนะ  )

        6.  วันศุกร์  คือ  วันสุข  ของเด็กฝึกงานจริงๆ 

        จบข่าว  มาอัพสั้นกันเน่า  แต่งานก็ยังมีอยู่  หยุดก็อยากหยุด  แต่ก็อยากทำ  เอ๊ะ  ยังไง 

        ปล. บางคนงงว่าผมไปฝึกอะไร  ผมไปฝึกงานฝ่าย  Image Processing  โดยทำงานวิเคราะห์โรคมะเร็งจากภาพถ่ายเม็ดเลือดครับ    แล้วเด็กคอมอย่างผมจะไปทำอะไรล่ะครับ  นอกจากไปเขียนโปรแกรมให้มันวิเคราะห์ภาพ 

        ปล2.  อย่าลืมกด F5  นะครับ  พอดีเปลี่ยนหัว  Blog