N.O.I.S.

        สวัสดีครับ  เข้าสู่สัปดาห์ที่ 2  ของการฝึกงานซักที งานเข้าตั้งแต่ต้นสัปดาห์เลยครับ    

        วันนี้ไปที่ศิริราชมาครับ  ไปเก็บภาพมะเร็งเม็ดเลือดขาวมา  ไปตั้งแต่เช้าเลย  7  โมงครึ่ง  แต่ได้ข่าวเขานัด  9  โมง  เจอเด็กมปลายเยอะแยะเลย  ไม่รู้มาจากไหนกัน  เด็กก็เยอะ  สงสัยมีเข้าค่าย 

        จากนั้น  9  โมงก็ไปที่ห้องของอาจารย์ที่จะไปเอาภาพครับ  การเอาภาพเซลล์นั้น  ตอนแรกก็นึกว่าง่ายดีอยู่หรอก  ไปๆมาๆ  ล่อไปเกือบชั่วโมงกว่าๆ  แค่ตัวอย่างเดียวนะเนี่ย  ก็ถ่ายกันอย่างสนุกสนานครับ  อาจารย์เขาก็แจ้งว่าระวังหน่อยนะ  เครื่องมือมันแพง

        อาจารย์เขาก็เริ่มร่ายครับว่า  กล้อง 70000  เลนส์  60000  อะไรก็ว่าไป  แต่อาจารย์ก็ทิ้งท้ายไว้ว่า  แต่ตัวอย่างเลือดน่ะ  มีค่ามากกว่าไอ้พวกอุปกรณ์อีกนะ  บางตัวอย่างเนี่ย  20  จะโผล่มาทีนึง    โอ้  พระเจ้า  นี่ผมมาฝึกอะไรกันแน่เนี่ย

        หลังจากทำการถ่ายรูปมาพอสมควร  3  โมงก็เตรียมเก็บของแล้วครับ  ผมก็ช่วยอาจารย์เขาเก็บของด้วย  และเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

        เพล้ง!!!!

        ไอ้ฝาปิดสไลด์เจ้ากรรม ดันหลวม   ทำให้กล่องร่วงลงบนโต๊ะ  สไลด์ที่อาจารย์เก็บมาตลอด  20  ปี  จะมีซากเป็นยังไงเนี่ย

        ด้วยความตกใจเลยยืนนิ่งไปซักพัก  ก่อนที่จะสำรวจความเสียหาย  ปรากฎว่ามี 1  ตัวอย่าง  กระจกปิดสไลด์  ร้าว    นั่งเครียดเลยครับ  ที่เหลือก็ไม่รู้ด้วยว่าเป็นอะไรหรือเปล่า  ก็เลยรีบขอโทษอาจารย์ยกใหญ่  ไม่รู้ว่าอาจารย์จะว่าอะไรหรือเปล่าเห็นไม่พูดอะไร  ถือเป็นตราบาปติดตัวไปอีกนาน 

        ไม่รู้ว่าจะมีปัญหาอะไรหรือเปล่า  ถ้าสไลด์นั้นเป็นตัวอย่างที่ีทั่วไปก็ดี  แต่ถ้าประเภท  20  ปีโผล่มาทีนึงเนี่ย คงน่าเสียดายน่าดู  เอาเป็นว่าผมขอเขียนโปรแกรมเพื่อทดแทนความผิดที่ก่อไปแล้วกันนะครับ 

        ขอจบแบบงิดๆ