N.O.I.S.

        สวัสดีครับ  หายหน้าหายตาไปนานพอสมควร  กลับมาอัพมั่งดีกว่า    ตอนนี้อยู่  ปี  3  แล้วครับ  วิชาเรียนเยอะมาก  บวกกับความเหนือชั้นของอาจารย์แต่ละท่านที่มาสอน  ทำเอาปีนี้เครียดไปตามๆกัน 

        และที่สำคัญ  วันนี้ผมมีหลานรหัสแล้ว    ซึ่งหมายความว่า  จากพี่รหัสธรรมดาๆ  กลายเป็น  ลุงรหัสไปเรียบร้อยแล้วครับ    แก่แล้วนี่เอง  เฮ้อ

        พูดถึง "สายรหัส"  ทางคณะผมจะมีการจับสายรหัสกัน  2  ครั้งครับ  ครั้งแรกคือวันนี้  จะเป็นการจับฉลาก "สายนอก"  หรือถ้าพูดง่ายๆก็คือ  เป็นการจับรวมกันทุกภาค  จึงไม่แปลกที่ว่าเด็กภาคคอมอย่างผมจะไปเป็นน้องรหัสพี่ภาคชีวะ  หรือ  จะมีน้องรหัสเป็นภาควิทย์ทั่วไป  ส่วนครั้งที่  2  จะเป็นการจับ "สายใน"  ซึ่งจะเป็นคนในภาคเดียวกัน

        ซึ่งการจับน้องรหัสนั้น  สามารถจับได้มากกว่า  1  คน  ซึ่งแล้วแต่กำลังทรัพย์    ถ้าทรัพย์มากก็อาจจะได้น้องซัก  2 - 3 คน  แต่ถ้าทรัพย์จาง  คนเดียวก็พอแล้วครับ    ซึ่งถ้าเรามี  น้อง  2  คน  เราจะเรียกน้องๆ 2 คนนั้นว่า  "คู่รหัส"  ผมเองก็มีคู่รหัสนะครับ 

        จากประสบการณ์ที่ได้มีทั้งพี่และน้องรหัส  ผมก็ได้พบสัจจะธรรมข้อนึงที่ว่า  ความซวยมันไม่เข้าใครออกใคร 

        คิดดูนะครับ  พี่รหัสผม  เขาอยู่ภาคชีวะ  ซึ่งหนังสือ  ใช้กับภาคของผมไม่ได้  เพราะเรียนคนละตัวกัน    ซ้ำร้ายไปกว่านั้น  พี่เขา "ซิ่ว" ครับ  ผมจึงกลายเป็นน้องกำพร้าโดยปริยาย     แต่ถึงพี่ซิ่ว  แต่เขาก็ตามดูแลผมนะ 

        หลังจากที่ช้ำใจกับพี่รหัส  ก็ต้องระทมกับน้องรหัสอีกรอบครับ 

        เนื่องจากว่า  น้องรหัสอยู่ภาควิทย์ทั่วไป  เรียนคนละตัวกันอีก    โฮก  สรุปคือ  หนังสือจากพี่ก็ไม่ได้  จะให้น้องต่อ  ก็ให้ไม่ได้เหมือนกัน  ชีวิตชั้น 

        ยังครับยัง  ถ้าท่านโทรมาตอนนี้  เอ๊ะ    ไม่ใช่และ  มันยังไม่จบครับ  ความซวยยังบังเกิดกับสายผมอีกครั้งเพราะ

        น้องเขา  "ซิ่ว"  อีกแล้วครับ    ทำไมนั่นหรือครับ  "สายขาด" ครับ  ถึงกับอึ้งนิดๆครับ  กำพร้าทั้งพี่และน้อง  กลายเป็นชายผู้โดดเดี่ยวไปเสียแล้ว    ทำไงได้ครับ  น้องเขาอยากไปตามทางของเขานี่นา

        สรุปคือตอนนี้ผม  alone  อยู่คนเดียวครับ  มีป้ารหัสของผม  (ปี 4)  อยู่อีกคน  แต่ถึงจะห่างกัน  สายของผมก็ยังติดต่อกันนะครับ  บางทีพี่รหัสผมยังลงทุนมาหาผมที่มหาลัยเลย    ผมชอบสายนอกของผมก็แบบนี้ล่ะครับ 

        พูดถึงสายในกันบ้าง  สายในของผมนั้น   "สุดยอด"  มากครับ  เนื่องจากว่าสาขาของผมก่อตั้งมา  15  จะ  16  ปีละ  ก็จะมีรุ่นพี่อยู่ประมาณ  14  รุ่น  แล้วเวลาเลี้ยงนั้น  ปกติจะเลี้ยงกันแค่  ปี 2 - ปี 4  แต่สายผมเลี้ยง "ทั้งสาย"  ครับ

        นั่นคือ  14  รุ่นมาครบเลยครับ  มาทั้งตระกูลเลยครับ  ตั้งแต่ ปู่ของทวดของทวดของทวด  มาจน รุ่นผมเลยครับ    ต้นสายเป็นผู้หญิงซะด้วย  หายากนะครับ 

        เป็นความรู้สึกที่หายากนะครับ  ที่ว่ามีรุ่นพี่รุ่นแรกๆมาคุยด้วยกัน  วันที่เลี้ยงทั้งสายวันนั้น  มันลืมไม่ลงเลยทีเดียว  แล้วสายนี้ไม่เคยขาดเลยครับ  เหนียวแน่นจริงๆ 

        แต่อย่างไรก็ตาม  แม้  2  สายนี้จะต่างกัน  ไม่ว่าจะเป็นจำนวน  ความเหนียวแน่น  หรือแม้กระทั่งเพศ    สายนอกผมมีผมเป็นผู้ชายคนเดียวครับ    ส่วนสายในทั้งสายมีผู้หญิงอยู่  2  คน 

        ความรู้สึกที่ได้รับนั้น  เหมือนกับเรามีพี่ชายพี่สาวเพิ่มขึ้นมา  (แม้ว่าที่บ้านจะมีครบก็ตาม)  ทำให้ได้รู้ว่า  การเป็นน้องมันดีอย่างนี้นี่เอง    และที่สำคัญคือ  ไม่ว่าจะใกล้ไกลเท่าไหร่  เราก็สามารถส่งใจให้ถึงกันได้ครับ 

        ใครที่เป็นน้องรหัสอยู่ตอนนี้  ก็ของให้เก็บความรู้สึกดีๆเอาไว้นะครับ  เดี๋ยวมันจะไม่ได้เป็นอีกแล้ว  (แบบผม  )

        ส่วนพี่ๆ ลุงๆ ปู่ๆทั้งหลายครับ  โปรดระลึกไว้ว่า  น้องรหัส  ไม่ใช่ถังขยะนะครับ    เพราะผมเห็นพี่บางคน  เอาหนังสือที่ได้กันมารุ่นต่อรุ่นมาโยนให้น้องแล้วรู้สึกสงสารอ่ะครับ    น่าจะถามซักหน่อยว่าน้องเขาอยากได้อะไร  เพราะผมเชื่อว่า  แค่สมุดเล่มสองเล่ม  น่าจะทำประโยชน์และความประทับใจให้กับน้องมากกว่า  กองหนังสือใหญ่ๆที่อาจจะทับน้องตามได้    แล้วอย่าลืมดูแลน้องๆกันดีๆนะครับ

        ว่าแต่  หลานผมจะเป็นผู้หญิง  หรือผู้ชายกันล่ะนี่  มาลุ้นเป็นเพื่อนผมไหมครับ 

        ปล. งานเยอะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  ขอบ่นส่งท้าย 555+

        ปล.2  ขอบขอบคุณ

        พี่แก้ม พี่ออฟ พี่จ็อบ พี่ไก่ สายนอกที่ดูแลผมมา  และหนังสือที่เกือบจะเป็นประโยชน์กับผม    แต่ผมก็รับนะ

        พี่หญิง พี่เชอร์รี่ พี่ระ พี่เบียร์ พี่ป๋วย พี่เจ พี่วศิน พี่มีน พี่วิน และพี่คนอื่นๆ (ผมจำได้ไม่หมด)  ที่ยังคงรักษาความสัมพันธ์ของเด็กคอนถึงรุ่นผมนะครับ    ขอบคุณทุกๆคนเลยครับ

        และน้องน้ำหวานสายนอก  น้องทงสายใน  เป็นน้องพี่ดีๆล่ะ  ขอหลานแจ่มๆนะน้อง