ชีวิตเดะคอม ตอน รับน้องสยองกิ้ว

posted on 28 Jan 2008 16:11 by spellofmagic in Story

หลังจากที่ผ่านไป 1 วัน การรับน้องก็เริ่มขึ้น แน่นอนว่าผมเองไม่ได้อยากมากับเขาหรอกนะ เพราะทำกับรุ่นน้องไว้เยอะ แต่ก็มาครับ เพราะคิดว่า คงไม่มีอะไรแย่ไปกว่าการเข้าค่ายที่เขาชนไก่อีกแล้วละ

วันรุ่งขึ้นก็รีบอาบน้ำแต่งตัว ดูเจ้าขุนทอง(ยังมีอยู่หรือเปล่านะ)ก่อนที่จะเดินทางมามหาวิทยาลัยทันที โดยที่คุณพ่อสุดที่รักมาส่ง เหอๆๆๆ ความจริงมันมี CU First Date อีกนั่นแหละครับ แต่ว่าผมไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ เลยมาแค่งานนี้ดีกว่า

มาถึงก็ โอ้ คนเป็นล้านเลยครับ คนเยอะมากมาย ก็ลงชื่อ รับป้ายชื่ออะไรเป็นที่เรียบร้อย จากนั้นพี่เขาก็พาไปเล่นกิจกรรมบ้าๆบอๆ เฮฮากันไปเรื่อย ตอนแรกคิดว่าน่าเบื่อนะครับ แต่ดูไปดูมา มันสนุกกว่าที่คิดเสียอีก หรือว่าเรามีคติที่ว่า การรับน้องต้องโหดแน่เลย แต่พอเจอเข้าจริงๆ มันก็แค่นี้เองนี่หว่า แต่ก็อย่างว่าแหละครับ มันมีอะไรมากกว่านั้น

การรับน้องที่นี่ เอ๊ะ ผมบอกหรือยังครับว่าที่นี่คือจุฬานะครับ คือตอนรุ่นผมนั้น จะมีการรับน้องเป็นช่วงๆ (ไม่ใช่หมีแพนด้านะครับ) ซึ่งจะมี CU Frist Date ก่อน จากนั้นจะมี SCI DAY ซึ่งเป็นของคณะผมเอง จัด 2 วันไม่ค้างคืน สนุกมากครับขอบอก จากนั้นก็จะมี รับน้องก้าวใหม่ เนื่องจากศึก SCI DAY 2 วันติดทำให้ไม่สามารถไปรับน้องก้าวใหม่ได้ แต่ก็รู้ว่า มันคงไม่สนุกเท่ารับน้องคณะเท่าไหร่ จากนั้นก็มีกิจกรรม Group ซึ่งผมไม่ค่อชอบเลยให้ตายสิ

ไม่ใช่ว่ามันไม่สนุกหรอกนะครับ แต่ว่ามันวุ่นวายมากกว่า ที่คณะผมเขาจัดกันแค่ 4 Group ครับ แต่ละ Group คนก็เป็นร้อย จะรู้จักกันหมดไหมครับนี่ และแน่นอนว่าผมไม่เล่นด้วย แต่ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็ไปๆหน่อยครับ แต่ก็ไม่ค่อยทำอะไร มันไม่ใช่แนว

อ่อ อีกอันหนึ่งหลายๆคนคงอยากรู้ครับ นั่นคือ ห้องเชียร์ หลายๆคนคงอยากรู้จังเลยว่าในห้องนี้มีอะไรนะ มันดียังไง แต่ว่าคงบอกไม่ได้หรอกครับ ไม่ใช่ว่าเป็นเรื่องคอขาดบาดตายอะไร แต่เพราะว่าเป็นประเพณีมากกว่า ที่ว่า ใครอยากรู้ก็ต้องเข้าไปเอง และอีกสาเหตุหนึ่งก็คือ ผมเข้าไป 2 ใน 16 ครั้ง นั่นเอง แต่มีข่าวมานิดนึงว่า ห้องเชียร์แต่ละที่จะไม่เหมือนกัน เช่นที่บัญชี เจ้แกจะโหดมาก ไม่รู้เพราะอะไรนะครับ แต่ที่วิดยา(เขาเรียกกันแบบนี้นะ ไม่ได้พิมพ์ผิด) เขาให้เหตุผลครับ ไม่ตะโกน แต่ก็ยังเสียงดังอยู่ดี ไม่บอกอะไรมากแล้วดีกว่า เดี๋ยวหลุด(คำพูดนะครับ ไม่ใช่อย่างอื่น )

นี่เป็นแค่เพียงการรับน้องคร่าวๆของคณะนะครับ ซึ่งที่เหลือยังมีการไป Trip Group ด้วย ซึ่งไม่ขอมาเล่า เพราะ 1. มันติดเรทครับ 2. ผมไม่ได้ไป

อ่อ ยังมีการรับน้องชมรมด้วยครับ ซึ่งชมรมที่ผมอยู่คือ ชมรมการศึกษาครับ เอ๋ อย่ามองแบบนั้นสิครับ มันไม่ใช่ชมรมที่นั่งอ่านหนังสือกันทั้งวันนะครับ ก็มีการรับน้องนิดๆหน่อยๆ ต้องเรียกว่าเป็นการ meeting มากกว่า

แต่ที่เหลือคือการรับน้องภาคครับ ซึ่งมันสนุกกว่ามาก เพราะได้รู้จักกับพี่ๆที่ควรจะรู้จักมากกว่า อย่าว่ากันนะครับ เรื่องของเรื่องคือ ผมเป็นพวกคุยกะคนยาก และแน่นอนว่าได้ซี้กับเพื่อนๆในภาคมากกว่าด้วย

เริ่มด้วยด้วย แรกพบภาค ซึ่งจัดที่ห้องภาคครับ ซึ่งไม่ใช่ห้องไหน จำตอนที่รายงานตัวได้ไหมครับ เอ๋ จำไม่ได้หรอ ไม่แนวเลยอ่า กลับไปอ่านตอน กุแอดติดโว้ยยยยย นะครับ

สำหรับคนที่รู้ ซึ่งน่าจะมีบ้าง..... นะครับ ก็ไอ้ห้องที่ผมไปนั่งรอสัมพาษณ์นั่นแหละครับ ห้องใหญ่ บรรยากาศทึมๆ ประมาณว่าหลุดเข้ามาอีกโลกนึงเลยก็ว่าได้ ซึ่งกิจกรรมที่ทำก็ต่างจากบรรยากาศห้องอย่างสิ้นเชิงเลยครับ กิจกรรมฮาเฮบ้านแตกมากมาย ตะโกนโวยวายกันลั่นห้อง ก็มีการทำโทษเล็กๆน้อยๆพอสนุกสนาน จากนั่นพี่ก็บูมให้ฟัง มีแต่ โดๆเดๆ อะไรไม่รู้ ตอนนั้นก็ฟังไม่รู้เรื่องหรอกนะครับ แต่รู้ว่าคำสุดท้ายคือ MATH แค่นั้นแหละครับ

หลังจากการรับน้องครั้งนั้นไป 1 เทอม (นานอยู่นะนี่) ก็มีการรับน้องครั้งที่ 2 เรียกว่า แรกพบภาค ป๊าดดดด แล้วไอ้ที่รับน้องไปครั้งก่อนไม่ใช่แรกพบเรอะ นี่พบกันจนจะรู้ว่ามีตุ๊กแกกี่ตัวที่ภาคแล้วนะครับ (ความจริงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ) ซึ่งการรับน้องครั้งนี้ ไปจัดกันที่สยามครับ แน่นอนว่าช่วงปีที่แล้วจะมีกลุ่มชนชุดดำมาทำอะไรบ้าๆบอๆที่สยามก็ไม่ต้องสงสัยนะครับ พวกผมเอง แต่เล่นไปเล่นมาโดนไล่ที่ซะงั้น กร่อยเลยครับ เลยต้องกลับมาเล่นที่คณะ ซึ่งการละเล่นก็หนักกว่าเดิมครับ เพราะมันไม่สาธารณะซะแล้ว โชคดีหรือเปล่านี่

แล้วก็มีการสอนบูม สอบบูมเป็นเรื่องปกติครับ แต่การสอบบูมของภาคผมนี่แปลกมาก แต่ไม่ขอบอกนะครับ เพราะมันพิเศษจริงๆ ที่พิเศษคือสถานที่บูมนะครับ ไม่ใช่ให้น้องมาตีลังกาแล้วบูม

การรับน้องครั้งสุดท้ายอยู่ที่ตอนปี 2 ครับ เป็นการไป Trip ภาค ซึ่งสนุกไม่แพ้กันเลย พี่ๆเป็นกันเองมากมาย ไปเหมือนไปเที่ยวเลย กินๆนอนๆ เฮฮาไปวันๆ แล้วก็มีการจับพี่รหัสด้วย แต่เป็นพี่รหัสสายใน ส่วนสายนอก เราก็เป็นพี่ให้น้องจับเสียแล้ว เรื่องพี่น้องรหัสค่อยพูดกันทีหลัง เพราะแค่เรื่องรับน้องก็ยาวแล้ว

จบเรื่องการรับน้องไว้แต่เพียงเท่านี้ครับ ความจริงมีอีกมาก แต่ถ้าเอามาเขียนคงทะลุ blog เฮียแชมป์เขาแน่ๆ จะเอามานินทากับแบบถึงลูกถึงคนก็ใช่ที่ เดี๋ยวโดนฟ้อง ยังเรียนไม่จบด้วย ไม่คุ้มกัน

แต่ก็อยากฝากบอกนิดนึงในฐานะคนที่อยู่ปี 2 คนที่ต้องมารับน้องกันเป็นบ้าเป็นหลังว่า การรับน้องนั้น ให้รับกันแต่พอดีกว่านะครับ รับน้องแล้วให้น้องรู้สึกรักพี่ ไม่ใช่ว่าให้น้องเกลียดขี้หน้าพี่ มันไม่คุ้มกันนะครับ แล้วถ้าเขาไม่อยากทำอะไรจริงๆ (ยกเว้นพวกที่กลัวเกินกว่าเหตุนะครับ) หรือทำไม่ได้จริงๆก็อย่าไปบังคับเขาเลยครับ ความสนุกมันจะกลายเป็นความเดือดร้อนแทนนะครับ

ไปแล้วดีกว่า เรื่องแต่งขอดองไว้แปปนึง ช่วงนี้อีก 1 เดือนสอบ ปวดหัวได้ที่เลยครับ เป็นหวัดด้วยช่วงนี้ ยังไงก็รักษาสุขภาพกันไว้นะครับ